Ο Σταύρος Θεοδωράκης για τα δύο χρόνια από την επιβολή των capital controls.

Δύο χρόνια από το κλείσιμο των τραπεζών. Ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου η φράση «και τι σε νοιάζει εσένα ρε αν κλείσουν οι τράπεζες» - με το «ρε» τονισμένο. Μιλούσα στη Βουλή, τους προειδοποιούσα, και αρκετοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ αποδοκίμαζαν. Ήταν οι μέρες που αριστεροί υπουργοί μετά από κάθε ψηφοφορία έκαναν high five με τους ακροδεξιούς συμμάχους τους. Το βράδυ μιλούσαν στα κανάλια για τα «που@@@ρια» της Ευρώπης και το πρωί σκαρφάλωναν στα υπουργικά έδρανα και έκαναν αγκαλιές με την ελπίδα που «έρχεται»… Ήταν οι μέρες που η μισή κυβερνητική παράταξη - και για αρκετές μέρες και ο μισός Τσίπρας - έλεγε «και τι έγινε αν πάμε στη δραχμή;». Έκαναν, μάλιστα, μια χαρακτηριστική κίνηση. Κατέβαζαν το δεξί χέρι κάθετα, λέγοντας «στην αρχή η οικονομία θα πάει έτσι» και μετά ανέβαζαν απότομα την τεντωμένη παλάμη προσθέτοντας «και μετά η οικονομία θα απογειωθεί». Πρώτη φορά μου το είπε ένας υπουργός, μέσα στην αίθουσα της ολομέλειας, του είπα ότι είναι «τρελός», την επόμενη είδα να το κάνει και άλλος πρωτοκλασάτος υπουργός σε μια δημοσιογραφική παρέα. Τρομοκρατήθηκα. Η χώρα πήγαινε στον γκρεμό με λαϊκίστικες τσαχπινιές. Το τι έγινε τελικά και γλυτώσαμε την ολική καταστροφή, δεν έχει ακόμη πλήρως αποκαλυφθεί. Αυτό όμως που προέχει σήμερα είναι να σώσουμε ότι μπορούμε. Στα πανεπιστήμια, στη δικαιοσύνη, στην οικονομία… Και να δώσουμε στον κόσμο να καταλάβει ότι τα μεγάλα λάθη των άλλων ξεκινάνε πολλές φορές με τα δικά μας μικρά λάθη.